BK Olympisch Boksen Elsene

29-20.11.2025 – BK Olympisch Boksen Elsene

Scientia vincere tenebras

“Door wetenschap de duisternis overwinnen.” De slagzin onderaan het embleem van de Vrije Universiteit Brussel. Het was daar aan de VUB dat in het splinternieuwe Center for Martial Arts and Science (CEMAS) twee dagen lang de finales van de Belgische kampioenschappen Olympisch boksen 2025 plaatsvonden. En die duisternis overwinnen, dat was lang niet zo evident als u wel zou denken.

DAG 1

De verlichting deed het niet en dat was niet gewoon een kwestie van schakelaar aan en uit of een gesprongen zekering. Nee, de verlichting in de vechtsportzaal was verkeerd geprogrammeerd en zo volautomatisch te vroeg uitgeschakeld. De jobstudent, bevoegd om de fout met een simpele aanpassing in de programmering te herstellen, werd niet onmiddellijk gevonden en zo kwam het dat de finales met drie kwartier vertraging begonnen.

School (U15, 3x1,5’)

De schoolboys & schoolgirls (U15) mochten de spits afbijten. Veel aanvalsdrift en zegezucht, maar technisch niet altijd verzorgd. A work in progress. Gelukkig geldt in België de leerplicht.

Wel een mooi moment bij de openingskamp. De finales bij de meisjes tot 46kg. In het pingewicht, de categorie van de speldenkopjes. Unanieme puntenwinst voor Chloé Kaersoel (Capital City BC) tegen Simbil Ahmad Haggar (NBS). Tranen in de ogen van haar oudere zus Stacey, die trainer Rudi Delaunois in de hoek bijstond.

Toen trainer Delaunois op de ringboord bleef staan bij de bekendmaking van de uitslag, werd hij door scheidsrechter Amély Levis aangemaand om beneden de uitkomst af te wachten. Delaunois wilde echter van geen wijken weten en gelijk had hij, want tijdens de rules meeting was duidelijk gezegd dat de trainers op de ringboord mochten blijven tijdens de afkondiging van het resultaat. Dat de scheidsrechters daar niet van op de hoogte waren, is natuurlijk vreemd, maar ook begrijpelijk, want ze waren niet aanwezig bij de uiteenzetting van de geldende regels. Misschien kunnen trainers en scheidsrechters, om misverstanden te vermijden, in de toekomst samen de rules meeting bijwonen.

Juniores (3x2’)

Eens de school uit, was het de beurt aan de juniores (U17).

W54kg   Leona Linczenyiova (BC William) WP(5-0) Sihem Chouni (FRA)

Meteen een prima partij. Linczenyiova was een jonge dame met een plan dat verder reikte dan de volgende minuut. Een stijlrijke southpaw, rustig maar doordacht in de opbouw, snel en efficiënt in de afwerking. Ronde na ronde voerde ze de druk op. Chouni kwam er niet onderuit. Enig minpunt was een publieke vermaning voor Linczenyiova in de slotronde. Geen zware overtreding en verder zonder gevolg bij de eindafrekening.

M57kg   Romaric Bavay (BT Bellini) WP(5-0) Tenzin Sherab (Kureghem BA)

De power van Bavay was letterlijk van doorslaggevende aard. Zo sloeg hij Sherab net voor het einde van de eerste ronde om met een zware rechtse zwaaistoot. Niet zuiver genoeg om als knock-down te tellen. De bel stelde het vervolg uit. Pas in de slotronde vond Sherab een antwoord op het geweld van Bavay, te laat echter om het pleit nog in zijn voordeel te beslechten.

W60kg Stacey Kaersoel (Capital City BC) WP(5-0) Cephora Ventre (Boriello)

Haar jongere zus Chloé had de opener gewonnen. Nu was het de beurt aan Stacey, eveneens luidkeels aangemoedigd door de grootste supportersschare van dit BK. Kaersoel trok meteen in de aanval en dwong Ventre meermaals tot afklemmen. Het maakte de kamp er niet meteen mooier op. Ook in de tweede ronde hield Kaersoel het heft in handen. Het was vooral met haar lange linker dat ze de punten verzamelde. Dichterbij waren er de grijpgrage armen van Ventre. Tegen het einde van de wedstrijd viel de helm van Ventre af. Voor de Waalse het signaal om alsnog zelf haar kans te wagen. Tevergeefs.

Youth (3x3’)

Altijd een vreemde, verwarrende benaming gevonden. Alsof de schoolboys, de schoolgirls en de juniores de jeugd niet bezitten. Maar de boksers uit deze leeftijdscategorie zijn ouder (U19) en in regel ook meer ervaren, wat natuurlijk een pluspunt is.

W48kg   Wiam Touil (NBS) WTKO3 Selma Ourouche (Emancipower)

Ourouche startte wel aardig maar liep te snel leeg. Een bloedneus in de eerste ronde, tweemaal staande geteld in ronde twee en nog eens twee keer rechtop geteld in de slotronde. Een zuivere technische knock-out dus.

M60kg   Abdullah Ahmad (Miranda BA) WP(3-2) Yanis Gasmi (Gants d’Or)

Voor de liefhebbers van snelschaak met bokshandschoenen was dit de mooiste wedstrijd van de kampioenschappen. Twee van nature defensieve boksers, Ahmad linksvoor, Gasmi rechtsvoor. Ahmad gaf zijn geliefkoosde terrein prijs en ging van bij aanvang in de aanval, terwijl Gasmi op de counter loerde. Veel gaven ze elkaar niet prijs in de openingsronde, maar Ahmad toonde meer zin voor initiatief. Gasmi was in ronde twee dan weer scherper met de tegenstoot, dus voerde Ahmad in de slotronde het tempo en slagritme op, zodat het voor Gasmi moeilijker werd om de kat uit de boom te blijven kijken. Probeerde hij te counteren, dan had Ahmad al zijn antwoord klaar. Het was close, maar op basis van zijn grotere activiteit en meer gelukte treffers werd Ahmad verdiend tot winnaar uitgeroepen. Een eveneens verdienstelijke Gasmi werd op een banddikte tweede.

Youth/Elite (3x3’)

W57kg       Shirel Cloquette (Baghouz) WP(3-2) Luna Portella (BT Bellini)

Een duel tussen jong (Portella) en ouder (Cloquette). In de eerste ronde gaf Cloquette boksles aan Portella, maar die had er geen oor naar en bleef onvermoeibaar aanvallen. Cloquette had nog net genoeg in de tank om ook ronde twee op haar conto bij te schrijven, maar in de slotronde was het op en werd het een kwestie van overleven. Dat deed ze maar net. Het was wel voldoende voor een nipte maar verdiende eindwinst. Cloquette viel als elitebokster de eer te beurt om als allereerste ooit een echte kampioenengordel omgegespt te krijgen.

Elite (3x3’)

W54kg   Selin Babacan (Healthfactor) WP(3-2) Emmely Uitterschout (R100)

Babacan, vorig jaar nog uitgesloten van deelname aan het BK wegens te weinig kampen, diende nu haar kunnen te bewijzen in een prestatiepartij tegen Uitterschout, die na een moeilijk jaar terug tussen de touwen verscheen. De rechtsvoorstaande Babacan koos voor de aanval. Uitterschout probeerde tegen te scoren met als het ware ingelopen stoten. Babacan was echter preciezer in de afwerking en ging gepast uit de aanvalslijn. Ook in de tweede ronde hield Babacan controle over de wedstrijd, maar naar het einde toe kwam Uitterschout beter in de wedstrijd. Een positieve lijn die ze doortrok in de slotronde. Van begin tot einde in de aanval. Babacan had al haar métier nodig om het gevaar in te dijken. De titel was verdiend voor Babacan, Uitterschout van haar kant kon terugblikken op een geslaagde rentree en mag op meer hopen volgend jaar.

M55kg   Amir Mohammadi (Gants d’Or) WKO2 Mohamed Watchueng (Original)

Een keurig boksende Watchueng, een kop groter, kon zich een jagende Mohammadi niet van het lijf houden. In de eerste ronde kreeg hij al enkele mokers van zijn rechtsvoorstaande tegenstandeer te verwerken. In de tweede ronde keek hij snel tegen een staande telling aan, na een rechtse op het hoofd. Mohammadi ging met nog meer ijver aanvallen. Watchueng verdedigde zich moedig, maar Mohammadi pinde hem vast in de touwen en loste niet meer. Scheidsrechter Amèly Levis telde een tweede keer, de hoek gooide nog tijdens de telling de handdoek.

M60kg   Hamza El Aidouni (Team Jah) WP(4-1) Redor Khalaf (BC Garcia)

Khalaf deed wat hij moest doen en viel drie ronden lang aan. El Aidouni bleef echter ongrijpbaar. Gevarieerd, met flitsende stoten, uit lijn en als het gevaar dan toch te groot werd, klemde hij af. Niet altijd even diplomatisch, maar wel effectief. Bovendien beschikte de leerling van Sanae Jah over een uitstekende conditie, er zat geen verval op. Khalaf dacht nog voor de overwinning in aanmerking te komen en kreeg van een puntenrechter ook het voordeel, maar de vier andere juryleden kroonden El Aidouni terecht tot Belgisch kampioen in het lichtgewicht.

M70kg Jonathan Oniemba (NBS) WP(4-1) Arigon Avdimetaj (BG Hasselt)

Aan het eind van de eerste dag de topaffiche van deze kampioenschappen: Arigon Avdimetaj, die in de finale van de Vlaamse kampioenschappen Anas Kaddouri had verrast, versus titelverdediger Jonathan Oniemba. Een kamp die alle beloften inloste.
Oniemba koos snel en snedig voor het offensief maar botste op een solide Avdimetaj. Verzorgde dekking, gepast uit lijn, welgetimede directs in counter. Vooral die rechtse dan, die eerder al het licht had uitgedaan bij Kaddouri. Oniemba zocht naar een opening, een oplossing, maar vond die niet meteen.
Subtiele verandering in ronde twee. Oniemba legde niet alleen meer intensiteit in zijn acties, hij bouwde tegelijkertijd ook meer verdediging in en wist zo Avdimetaj te verleiden tot meer aanvallend werk. Oniemba hanteerde nu op zijn beurt met succes de tegenstoot en eindigde sterk.
Niks was gezegd na twee ronden, de derde ronde zou beslissend zijn. Oniemba ging voort op zijn elan, maar niet roekeloos. Met een rechtse katapulteerde hij het mondstuk van Avdimetaj de ring in. Scheidsrechter Nicolas Van Breedwater zag het niet, Oniemba mocht nog even door en Van Breedwater gaf Avdimetaj een staande telling. Pas daarna had hij door dat het bitje van Avdimetaj niet meer op zijn plaats zat. Een moment waarover tijdens en na de kamp veel te doen was. Van Breedwater was de kop van jut, maar in het Olympisch boksen leidt een staande telbeurt niet automatisch tot een 10-8 in de afrekening, zoals dat in het profboksen wel het geval is. Jammer dat Van Breedwater niet meteen het mondstuk had opgemerkt, belangrijker echter dat hij Avdimetaj in bescherming nam, of die dat nu zelf nodig vond of niet.
Oniemba controleerde het verdere verloop van de slotronde, maar nog was de uitkomst onzeker. Aan de hand van scheids Van Breedwater hielden beide boksers hun vrije arm omhoog. Het was wachten op het resultaat.

Split decision … 4 tegen 1 … winner by points … le coin bleu!

En dat was in dit geval Jonathan Oniemba. Avdimetaj was het er niet mee eens en gooide zijn zilveren medaille het publiek in. Oniemba kreeg van Brahim Boulafdal, technisch directeur van de Franstalige liga, de gordel om. Er kon er maar een de titel winnen, maar we hadden wel twee kampioenen aan het werk gezien.

DAG 2

Het licht deed het deze keer van bij de start. Beginnen deden we wel helemaal achteraan bij de superzwaargewichten.

Elite (3x3’)

M+90kg Pascal Signe (Esquive Carolo) WP(5-0) Roger Osei Bonsu (Legends)

Er was een goede reden om met de zwaarste jongens te beginnen, want Osei Bunsu stond op het punt voor de derde keer vader te worden*. Die wilde dus zo snel mogelijk terug naar zijn familie. Van haast tussen de touwen was evenwel geen sprake. Echt flitsend was het niet. Signe ging op een gezapig tempo in de aanval maar had het moeilijk om greep te krijgen op de rechtsvoorstaande Osei Bonsu. De jongere broer van Sugar Jackson kon overnemen en in de tegenaanval gaan. Tijdens de rust na de eerste ronde klaagde hij wel over pijn in de linkerbovenarm.
Begin tweede ronde kregen we een warrige fase, waarbij Signe even tegen het canvas ging. Scheidsrechter Areski Mechtaoui telde. Veel was er niet aan de hand, maar de telbeurt klaarde de situatie wel uit. Even later belandde Osei Bonsu in al even onduidelijke omstandigheden tegen de planken, maar nu hield ref Mechtaoui het telraam op zak. Signe ploegde voort, Osei Bonsu ploegde tegen. Meeste treffers kwamen van Osei Bonsu. Signe werd daar misschien wel door in verlegenheid gebracht, maar geenszins in de problemen. In de laatste ronde voerde Signe de forcing, had ook het meest kracht over. Kort voor het einde ontplofte Osei Bonsu nog even, maar zijn bombardement miste precisie. Signe nam nog over en had Osei Bonsu in de touwen, toen de finale gongslag een einde maakte aan de kamp.
De overwinning ging verrassend unaniem naar Signe. Osei Bonsu had ook gekund, maar niet dus. Had mooi geweest om 24 jaar na Sugar Jackson opnieuw een Osei Bonsu op de erelijst van het BK te hebben.
Hadden ze beiden zo hun best gedaan, vergaten de officials hen eerst nog voor hun inspanningen te belonen. Het duurde een tijd vooraleer duivel-doet-al André Snoeckx, voorzitter van de liefhebberscommissie, de taak op zich nam om de trofeeën te overhandigen. Een medaille voor Osei Bonsu, de gordel voor Signe.

Juniores (U17, 3x2’)

Waarna we terugkeerden naar de jongste en de lichtste boksers.

W46kg   Rayhanna Soussi (Idrissi) WP(4-1) Mariam Abouz (NBS)

Veel inzet van beide kanten, maar niet altijd volgens de regels van de Noble Art. Scheidsrechter Hayachi Senouni had de handen vol om beide meisjes binnen de lijntjes te doen kleuren. Soussi won, andersom had ook gekund.

M48kg   Marwan Akachar (Idrissi) WP(4-1) Tom Becquet (Esquive Carolo)

Wat volgde, was gelukkig een prima partij tussen twee geschoolde boksers. Becquet liet een mooie schommelende stijl bewonderen en beschikte over een uitstekende linkerdirect. Akachar was echter sneller, sterker en agressiever. Naarmate de wedstrijd vorderde, diende Becquet meer en meer af te klemmen. Daarvoor kreeg hij in de slotronde terecht een publieke vermaning van scheidsrechter Jean Houblon. Het pleit was meteen beslecht.

M52kg   Enzo Mineo (Garcia BG) WP(3-2) Zahidullah Raees Khail (BC Temse)

Veel aanvalslust bij Raees Khail, maar zonder al te veel overleg. Mineo ging gepast uit lijn en counterde. In de tweede ronde werd Raees Khail staande geteld door scheidsrechter Amély Levis, maar veel was er niet aan de hand. Raees Khail stormde tot het einde, Mineo bleef scherp in de tegenstoot.

W52kg   Zoe Englund (NBS) WRSC2 Safaa Berhili (Idrissi)

Englund was gewoon te sterk. Berhili ging al meteen neer, werd nog tweemaal staande geteld en in de tweede ronde door scheidsrechter Mohamed El Moukhtari in bescherming genomen.

M54kg   Noa Loffet (BC Loffet) WP(3-2) Mario Beltrame (BC Garcia)

Een prestatiekamp voor Beltrame. Loffet, eerder al uitgeschakeld in de pluimgewichtcompetitie van de LFB, was groter maar benutte zijn lengtevoordeel niet. Hij koos voor het lijf-aan-lijf en speelde daarmee in de kaart van Beltrame. Zo werd het nog spannend, vooral omdat Beltrame zich kranig verdedigde en ook dat tikkeltje sneller was. Loffet bleef aandringen, beschikte over de beste conditie en kon zo de zege binnenrijven. Geen titel dus voor Beltrame.

M60kg   Noé Marchand (EJ BT) WP(5-0) Abdel Talbi (BC Cuban Bressoux)

Talbi was technisch de betere bokser. Dat liet hij duidelijk zien in de openingsronde. Maar de aanvalsdrift van Marchand temperen kon hij niet. Die bleef maar komen en hameren. Talbi moest meer en meer terrein prijsgeven en kende een moeilijke laatste ronde. Verloor zijn mondstuk om even op adem te komen en even later ook de kamp.

W63kg   Aicha Nikolo (BC Cuban) WP(5-0) Hiba El Mamdoun (Idrissi)

Het had een prestatiekamp voor Nikolo moeten worden, maar ze haalde het gewicht niet. Toch gebokst. Nikolo beschikte over een droge, harde linkerstopstoot en gebruikte die ook drie ronden lang, zowel in aanval als verdediging. El Mamdoun probeerde wel, maar kon Nikolo niet bedreigen. Een unanieme zege voor Nikolo, maar dus helaas geen titel.

W70kg       Amira Yakoub (Idrissi) WP(5-0) Tiffany François (NBS)

Yakoub is een natural. Een uitstekende timing en precisie, vlot uit lijn, maar jammer genoeg geen conditie. Duidelijk de betere in ronde een, maar het zag er toen al naar uit dat ze het geen drie ronden vol kon houden. En toch, ze bleef maar raak slingeren. François slaagde er niet in Yakoub vast te zetten, laat staan haar tot overgave te dwingen. Unanieme winst voor Yakoub. Nu nog werken aan die conditie.

Youth (U19, 3x3’)

M50kg   Ardawan Sameer (BC Cuban) WP(5-0) Tedros Samsom (BC Temse)

Samsom, nog zo'n natural van wie veel werd verwacht. Sameer kroop hem echter meteen onder de huid. Samsom keek ernaar en incasseerde de verrassende, duikende zwaaistoten van de pocketbokser uit Bressoux. Samsom had zelf moeten aanvallen maar bleef als betoverd kijken naar het rad dat Sameer hem voor de ogen draaide. Kreeg hij op de koop toe in ronde twee nog een publieke vermaning van scheidsrechter Jean Houblon voor afklemmen en vasthouden. Een sarrende Sameer in ronde drie, want zegezeker. Een uitdagend dansje. Pas helemaal op het eind liet Samsom zien wat hij in zijn mars had. Veel te laat natuurlijk om de nederlaag alsnog te kunnen ontlopen.

M65kg   Yezid Tlili (Esquive Carolo) WP(5-0) Sameer Jalili (BC Temse)

Na de pauze had BC Temse na de nederlagen van Raees Khail en Samsom met Sameer Jalili nog één kans op een Belgische titel. Geen sporen van bevriezing bij Jalili, hij ging meteen vol zijn kans, maar werd oordeelkundig opgevangen door Tlili. Die had halverwege de ronde last van een lage slag, maar niet te laag volgens scheidsrechter Amély Levis. Dus telde ze hem. Het signaal voor Jalili om dichterbij te sluipen. Tlili hield hem evenwel op veilige afstand. In de tweede ronde dreef Jalili het tempo op. Met hoeken en zwaaistoten probeerde hij Tlili het lood in de benen te slaan. De Carolo had echter door dat de kortste afstand tussen twee punten geen hoek of een zwaai, maar wel een direct is en bleef dansen en scoren. In de slotronde zette Jalili nog alles op alles, maar Tlili was te handig, te kundig, te snel en bovendien beschikte hij over een uitstekende conditie. Een beetje machismo op het eind, maar zonder erg. Tlili unaniem winnaar op punten, zegevierend in de armen van trainer Alex Polizzi, zelf tweevoudig Belgisch amateurkampioen in het lichtmidden (1996 & 1997).

M70kg   Mohamed Amrani (NBS) WP(3-2) Devon Vita (GG Academy Ghent)

Vita hield zich aan zijn degelijke stielkennis. Zo leidde hij keurig in met zijn linker en probeerde te volgen met rechts om dan gehoekt te besluiten met links. De rechtsvoorstaande Amrani varieerde op het constante werk van Vita. Tik hier, tik daar, meer kunstenaar. Maar stielman en artiest zorgden voor een evenwichtige openingsronde. Vreemd dat Amrani voor het offensief koos in ronde twee. Vita verdedigde uitstekend met dezelfde basiswapens: zijn stopstoten. Op het eind van de ronde kon hij Amrani terugdringen. Die moest zelfs aanklampen. Maar weer verraste Amrani. In de derde ronde gooide hij alle kunstzinnigheid overboord en ging met wilde zwaaistoten vol voor de sloop. Vita in de verdrukking, kreeg de uitgebroken Amrani niet terug in zijn kot. Beide boksers geloofden na afloop met recht en rede in de overwinning, maar er kon er maar een met de gordel naar huis en dat was in dit geval Amrani.

M75kg   Beni Salas Manuel (Unity BG) WP(4-1) Idriss Khlifi (BC Seraing)

Khlifi probeerde zijn nadeel in gestalte en reikwijdte te overbruggen door Salas kort op het lijf te gaan zitten, maar dat lukte niet helemaal. Salas hanteerde met succes een lange linkse stopstoot en het werk van Khlifi was te onzuiver om Salas in moeilijkheden te brengen. Weinig of geen verandering in het wedstrijdbeeld in ronde twee. Salas hield Khlifi al bij al makkelijk op afstand. In de slotronde zette Salas zijn overwicht nog meer in de verf. Vlot met de jab en handig uit lijn. Khlifi kreeg meer jabs te slikken dan hem lief was. Een duidelijke overwinning voor Salas. Daar was Khlifi het niet mee eens. Hij ging zelfs bij Salas verhaal halen, maar de winnaar is de winnaar en in dit geval de terechte winnaar.

M80kg   Imad Lamouadni (BC Cuban) WP(3-2) Miche Badimuena (Unity)

De rechtsvoorstaande Badimuena startte het best. Met zijn lange rechter dicteerde hij het tempo. Lamouadni kon eerst niet veel anders dan wegdansen, maar in de tweede ronde nam hij met succes de aanval van Badimuena over. De bij danste niet alleen, ze begon ook te steken. Zelfde scenario in de derde ronde. Badimuena verdedigde zich kranig, maar Lamouadni domineerde, scoorde en won. Badimuena kreeg van Lamouadni de raad niet ontgoocheld te zijn. Als je zo dicht bij de titel bent, is het natuurlijk moeilijk om op zijn minst niet een beetje teleurstelling te voelen. Badimuena aanvaardde gelaten de troostende woorden van zijn tegenstander. Waarna beide boksers met hun respectievelijke coaches broederlijk samen op de foto gingen. Zo kan het dus ook.

Elite (3x3’)

Tot slot van deze Belgische kampioenschappen keerden we terug naar de categorie van de grote jongens, maar helaas niet die van de grote meisjes. De enige finale bij de vrouwen, die in het vlieggewicht (W51kg) tussen Barmoussa Narjiss (Idrissi) en Melissa Antoine (BA Liège) werd uitgesteld tot 1 februari volgend jaar.

M65kg   Tootsi Piftou (Shocx) WP(5-0) Mohamed Taidi (NBS)

De bovenlimiet van de welters was weliswaar met twee kilogram gezakt (van 67 naar 65kg), maar dat had titelverdediger Piftou er niet van weerhouden zich ook dit jaar te plaatsen voor de finale. Hij zette Taidi meteen onder druk. Hij viel aan, maar niet roekeloos. Koos er zijn momenten uit en zelfs met een lage dekking verzorgde hij zijn verdediging. Zijn stoten misten wel precisie en de accentuatie van zijn series kon beter, maar de hoeveelheid leder zorgde ervoor dat Taidi niet veel anders kon dan wijken. Begin ronde twee legde Piftou Taidi even in de touwen met een duikende rechtse zwaaistoot op het hoofd. Scheidsrechter Hayachi Senouni telde echter niet. Piftou liet niet meer los. Taidi overleefde, maar kwam pas tegen het eind van de ronde weer boven water. Piftou was ook heer en meester in de slotronde, al moest hij Taidi wel meer ruimte geven. Een unanieme zege voor Piftou.

M75kg   Anas Ahannout (Idrissi) WP(5-0) Bryce Techa (NBS)

Dé fight van deze kampioenschappen. Southpaw Techa, ruw en rauw, een blok graniet, hamerde er meteen op los. Hard en raak. Ahannout moest incasseren en wijken. Even ging hij de touwen in. Scheidsrechter Jean Houblon had kunnen tellen, maar deed dat niet. Ahannout doorspartelde deze moeilijke momenten en kwam tegen het einde van de ronde alweer aan de oppervlakte. Van bij het begin van de tweede ronde zette hij nu op zijn beurt Techa onder druk. Handig schermend met zijn linker, gedoseerd, tijdig uit lijn om dan toe te slaan zodra de gelegenheid zich voordeed. Begin ronde drie ging Ahannout bij een van zijn aanvallen los door de touwen. Ref Houblon hielp hem terug de ring in. Techa probeerde munt te slaan uit deze situatie, maar kwam er al snel achter dat er niets te rapen viel. Ahannout kwam in volle kracht terug en dreef Techa de ring rond. Techa moest slikken, zwalpte en na een rake linkse hoek kreeg hij acht tellen. Even later voorkwam de bel verder onheil. Ahannout, begin dit jaar nog winnaar van het Nationaal Nieuwelingentornooi, nu ook Belgisch kampioen middengewicht.

M80kg   Ali Bary (BBS Antwerpen) WKO1 Luc Tchounke (BC Cocktail)

Ze hadden goede hoop op de titel in Luik, want Tchounke, vorig jaar nog verliezend finalist, had in mei van dit jaar nog gewonnen op punten van Bary. Tchounke, rechtsvoorstaand, ging onmiddellijk op zoek naar Bary. Dat zoeken duurde lang, te lang, en het was uiteindelijk Bary die Tchounke vond. Eerst deed een rechtse Tchounkes knieën knikken, even later stuurde diezelfde rechtse hem met een stuiter naar het canvas. Tchounke mocht hervatten, bleek niet hersteld en ongeveer gelijktijdig begon scheidsrechter Amély Levis te tellen en vloog de handdoek de ring in. Tchounke had nog wel verder gewild, maar zijn hoek had gelijk: hij had niet verder gekund.

M85kg   Alex Karamanoukian (Fightclub) WP(3-2) Anas El Moussaoui (BC Cuban)

El Moussaoui stak een kop boven Karamanoukian uit, dus probeerde Karamanoukian met zwaaistoten de afstand te overbruggen en het gevecht op korte afstand te voeren. Hij kende al snel succes. Toegegeven, het was een warrige fase van slaan, struikelen en vallen, maar El Moussaoui ging neer en scheidsrechter Mohamed El Moukhtari telde. Aangevuurd door de telling van zijn tegenstander trok Karamanoukian met nog meer ijver in de aanval. El Moussaoui in de verdrukking, rondewinst voor Karamanoukian. Begin tweede ronde riep ref El Moukhtari er ringarts Stijn Naudts bij. Karamanoukian had een duim in zijn rechteroog gekregen, zag even zwart maar kon verder. El Moussaoui rook zijn kans, ging zijn kans, maar vergat zijn lengtevoordeel uit te buiten. Karamoukian had niet liever, want op die manier kon hij tot het einde van de ronde slag om stoot gaan. In de slotronde trok hij opnieuw zelf in de aanval en was in het korte werk veel effectiever dan El Moussaoui. Karamanoukian** verdiend kampioen.

Duisternis

Waarmee de Belgische kampioenschappen anno 2025 erop zaten ***. Enkele kundige boksers en boeiende kampen gezien, maar het blijft jammer dat het EK U23 in Boedapest dit BK doorkruiste. België was in Boedapest met acht boksers aanwezig en die hadden we wat graag in eigen land aan het werk gezien. Zeker titelverdedigers als Rasul Tisayev (M63,5kg vorig jaar) en Noa Hadjit (M80kg). Anna Beuselinck, assistent van technisch directeur John Warburton, legde ons in detail uit dat er althans aan Vlaamse zijde aan de selectie voor het EK U23 een minutieuze afweging was voorafgegaan die wel degelijk rekening hield met het BK. Wie nog niet echt rijp was voor het Europa van de jeugd mocht nationaal zijn kans gaan. Hamza El Aidouni (M60kg) was zo iemand. Had die kans met beide handen gegrepen en zo zijn naam bijgeschreven op de roemruchte lijst van lichtgewichtkampioenen die officieel teruggaat tot 1919.

Het EK U23 op zich was met wisselend succes verlopen. Drie overwinningen uit elf wedstrijden, wel twee keer brons. Rayen Ben Othmen (M85kg) had daar één overwinning voor nodig gehad, Noa Hadjit (M80kg) twee. Historisch, maar altijd met twee woorden spreken als het om geschiedenis gaat. Het was ook nog maar de eerste editie onder de auspiciën van World Boxing.

Het was ook de eerste maal dat er een BK betwist werd volgens de gewichtsklassen van World Boxing. Bij de elite mannen zijn die gewoon lomp en plomp. Lekker makkelijk met telkens weer vijf kilogram tussen elke gewichtsklasse. IBA mag dan wel een schurkenbond zijn, maar die hanteren tenminste een fijnmazigere opdeling met meer oog voor de veiligheid van de boksers, toch voor wat de gewichtsklassen betreft. Gemiddeld komt World Boxing bij de mannen uit op 7,7% gewichtsverschil, waar IBA het op 5,9 % houdt. Vooral bij de gewichtsklassen tot 60kg is het verschil groot (9 à 10% voor World Boxing tegenover +/- 5,5% voor IBA).

Niet nieuw is het feit dat alleen nog het globale eindresultaat wordt afgekondigd, maar niet langer meer het detail van de score. Een unanieme beslissing, 5-0, allemaal goed en wel, maar was het dan vijf keer vlotjes 30-27 of zat het bij sommige juryleden dichter bij elkaar? Voor een ervaren speaker is het een koud kunstje om met het detail van de score bij de bekendmaking van de uitslag de spanning bij betrokkenen en toeschouwers op te bouwen. Dat dit om tijd te winnen of om achteraf toestanden te vermijden, niet meer wordt gedaan, is een spijtige zaak. In elk geval zou het detail moeten raadpleegbaar zijn, zoals dat bij internationale tornooien het geval is. Bij deze willen we trouwens scheidsrechter Brahim Ait Aadi bedanken. Hij bezorgde ons de scorecards van de finales van de Vlaamse kampioenschappen, maar dat kan natuurlijk niet iedereen of altijd.

Tijd om te vertrekken. Altijd een beetje zoeken naar de uitgang daar in het sportcomplex aan de VUB waar het CEMAS is ondergebracht. Een doolhof van gangen, deuren, zalen, kamers, hoeken en kanten. Zat daar achter zo'n hoekje, dicht bij de uitgang, in zijn dooie eentje Hamza Sriri, middengewichtkampioen van vorig jaar, kwartfinalist op het voorbije WK in Liverpool. Had zijn titel niet kunnen verdedigen, want gekwetst aan beide menisci. Wel aandachtig toeschouwer van bij de start van de Vlaamse tot het einde van de Belgische kampioenschappen. Om zijn teamgenoten bij Miranda Boxing Academy aan te moedigen, maar ook om in contact te blijven met de bokssport. Dat prikkelt. Had natuurlijk met veel belangstelling naar de finale van zijn opvolger Anas Ahannout tegen Bryce Techa gekeken en stak zijn bewondering voor beiden niet onder stoelen of banken. Ze hadden per slot van rekening nog niet veel kampen op hun actief. We wensten hem veel succes met de komende operaties en de daaropvolgende revalidatie.

Buiten was het intussen pikdonker geworden. Van alle kanten van het land stroomden studenten toe in de hoop ooit de duisternis te overwinnen.

*   Op 17 december werd Nowen geboren, het derde kindje en eerste zoontje van Roger Osei Bonsu en Laura Mounaert.

**   Alex Karamanoukian debuteerde op 21 december in Dudzele bij de profs met een puntenzege tegen de Oekraïner Oleksandr Pino (WP4).

*** Niet dus, want op 1 februari worden in het CEMAS nog een drietal finales betwist.

Met dank aan Brahim Ait Aadi, Daniel Van de Wiele, Saïd Aghassaiy, André Snoeckx, Katheleyne Torfs, Wilfried Hermans, Anna Beuselinck, John Warburton en Ibrahim Emsallak.

Foto’s: Francis Hendricks
Tekst: Alain Van Driessche
Eindredactie: Christophe Neyts