Hommage aan Limage

09.04.2019 – In memoriam Marcel Limage

Europese kampioenen. Bij de profs zijn ze niet op één hand te tellen, maar bij de amateurs wisten tot op heden slechts vier Belgische boksers de Europese kroon te veroveren. Welter Jean Delarge en pluimgewicht Raymond Devergnies kregen de titel toegewezen op basis van hun prestaties op de Olympische Spelen van Parijs in 1924. Lichtgewicht Jos Vissers knokte zich in 1947 in Dublin naar het goud. Vier jaar later werd Marcel Limage in Milaan Europees kampioen in het halfzwaargewicht. Onze laatste Europese amateurkampioen overleed op 9 april. Hij was 89 jaar oud. Een terugblik op zijn gouden EK van 68 jaar geleden.

De Koninklijke Belgische Boksbond stuurde een volledige ploeg naar de negende Europese kampioenschappen voor amateurs in Milaan. Tien man sterk, van vlieg tot zwaar, elk nationaal kampioen in zijn gewichtsklasse. Er zat vooraf niet meteen een uitgesproken vaandeldrager tussen. Het was altijd koffiedik kijken met die liefhebbers, maar de competitie in het Stadio Vigorelli moest uitwijzen wie van hen uit het juiste internationale hout gesneden was.
Kort voor aanvang van de competitie trok de Sovjetunie zich om niet nader genoemde redenen terug uit het tornooi. Een meevaller want met die Russen wist je maar nooit.
Marcel Limage uit Quaregnon stond in zijn eerste kamp tegenover een zekere Schmidt uit Saarland. Schmidt startte voortvarend, maar bleek uiteindelijk geen partij voor de technisch schoolvoorbeeldige Limage. De Saarlander ging neer op een harde rechtse hoek in de tweede ronde, maar werd gered door de gong. Een ronde later was er evenwel geen redden meer aan.
In de kwartfinales had Limage het geluk aan zijn kant. Zijn Franse tegenstander Omar Tebbaka moest gekwetst forfait geven. Zonder slag of stoot en met extra rust naar de halve finales dus. Daar wachtte hem Gianbattista Alfonsetti. De Italiaan was fysiek sterker, maar met zijn betere techniek slaagde Limage er twee ronden lang in Alfonsetti op afstand te houden. In de slotronde moest hij wel incasseren. Hij slikte harde treffers, maar bleef overeind en won zo verdiend op punten, twee stemmen tegen een. Het Italiaanse publiek had het natuurlijk anders gezien en liet zijn ongenoegen duidelijk blijken, maar het gejoel en gefluit veranderden niets meer aan het resultaat.
Limage in de finale tegen de Noor Bjarne Lingas. Lingas nam de beste start. Hij scoorde met harde stoten naar het hoofd, maar weer wist Limage met zijn gave techniek het evenwicht te herstellen. Meer nog, met een rechtse hoek haalde hij de Noor onderuit. Lingas was niet zwaar aangeslagen en kwam nog vóór het einde van de openingsronde sterk terug.  De tweede ronde verliep in het voordeel van Limage. Lingas besefte dat hij alles op alles moest zetten in de slotronde en probeerde met zijn rechter de verdediging van Limage te slopen. De Henegouwer ving behendig op en pakte dan zelf uit met een tegenoffensief. Wat volgde was een afstraffing voor Lingas en goud voor Limage. 
Meteen werd Marcel Limage bij de Belgische kanshebbers op een Olympische medaille  voor de Spelen van Helsinki in 1952 gerekend. Maar nog vóór het eind van het jaar 1951 stapte Limage over naar de profs. “On était pauvre à la maison. We waren arm thuis. Van een jaar wachten op de Olympische Spelen kon geen sprake zijn. Er moest brood op de plank”, aldus Marcel Limage tijdens een interview een eeuwigheid na zijn goud in Milaan.


De gouden weg van Limage

15.05.1951    Round 1                WKO3 Schmidt (Saarland)
16.05.1951    ¼ Final                  WWO Omar Tebbaka (FRA)
18.05.1951    ½ Final                  WP3 Giovanni Alfonsetti (ITA)
19.05.1951    Final                      WP3 Bjarne Lingas (NOR)